Małe rośliny

Grochodrzew, czyli popularna akacja biała, to duże, 30-metro- we drzewo. Ale już jej odmiana Umbraculifera osiąga tylko pięć metrów „wzrostu”. Gatunki, które w wy­niku ewolucji przystosowały się do trudnych warunków (np. tundra, skaliste zbocza gór, ba­gna), tworzą formy karłowe. Są też odmiany znacznie niższe od form rodzicielskich, wyhodowa­nych przez człowieka. Mamy zatem w czym wybierać.
Zamiast 40-metrowej jodły pospolitej, możemy posadzić jej bliską kuzynkę – jodłę koreań­ską. Ma najwyżej 8 m wysoko­ści i bardzo dekoracyjne fioleto wo-zielone szyszki. A jodła bal­samiczna (odm. Nana), dorasta zaledwie do jednego metra.
Kto lubi świerki, może wybrać odmianę Nidiformis świerka po­spolitego lub kuliste krzewy świerka białego Alberta Globe.
Z sosen, obok poczciwej koso­drzewiny, do uprawy w ogród­ku, doskonałe są – dostępne już także w Polsce – sosna karłowa i uważana za najdłużej żyjące drzewo sosna oścista. Niektóre rośliny tego gatunku rosnące w Ameryce Północnej liczą so­bie z górą cztery i pół tysiąca lat.
Wiosną i wczesnym latem wiele gatunków drzew wygląda najpiękniej. Kwitną jabłonie, grusze, śliwy i wiśnie.
Wtedy także pękają pąki kasz­tanowca zwyczajnego. To wy­niosłe drzewo, piękne zwłaszcza gdy rośnie samotnie, ma swoje­go niskiego (4 m), choć rozra­stającego się szeroko na bok, za­stępcę. Jest to mało w Polsce znany, kwitnący w lipcu kaszta­nowiec drobnokwiatowy.
Popularne w parkach klon po­spolity i klon jawor są wysokie i, rzecz jasna, nie nadają się do ogródków przydomowych. Jed­nak wcale nie musimy odmówić sobie przyjemności obserwowa­nia, jak cudownie jesienią klo­nowe liście zmieniają barwy. Równie piękną paletę kolorów zapewnią nam klon japoński (7 m) i klon ginnala (7 m).